ماماتی

آقا ! این کامپیوتر ما چند وقتی است مدام مرا اذیت می کند. تا اینکه یک شب بردیمش مطب آقای دکتر.

آقای دکتر هم دکتر آدمهاست هم دکتر رایانه ها. راستش که ما خیلی مواقع به توصیه های پزشکی ایشان گوش کردیم و از دارو های تجویز شده ی ایشان خوردیم و هنوز هم زنده ایم به حول و قوه ی الهی !!!  .

حالا بخوانید از هانی:

جلال را که  چند دقیقه قبل اصلاح کرده است، در آغوش می گیرد و می بوید و می گوید:" به ! بوی بهار می دی"

"مامان! تو مهد ما یه خانمه اس، مامان! گوش می کنی؟ یه خانمه اس که اسمش... ، اسمش... یادم نیست اسمش چیه ، یه خانمه اس که بچه ها رو می خوره. یه بار من رو خورد." من خیره نگاهش کردم. داشتم شاخ در می آوردم. "می دونی ! بعد من رو تف کرد."

برای اولین بار پشمک می خورد. اولش می گفت :"من ازین پنبه ها نمی خورم ها!"

از روی کاهوهای سالاد یک تکه گوجه فرنگی بر می دارم و می خواهم بگذارم توی دهان هانی. 

 می گویم:" گوجه فرنگی بخور "

چرا؟

" چون آنتی اکسیدان داره و تو رو جوون نگه می داره"

چرا باباجی گوجه فرنگی نخورد؟ چرا گذاشت پیر بشه که مجبور بشه بمیره؟

".... !!!"